Gereeschapskist: Schijn en werkelijkheid volgens McCain en P. Hilton

McCain geeft de aftrap voor een lange wedstrijd van moddergooien. Hier zien we een prachtig voorbeeld van de uitwassen van democratie. De inhoud wordt opgeofferd aan persoonlijke aanvallen. Verder wordt de politieke discussie teruggebracht tot twee issues: belasting en olie voor auto's. Zo wordt politiek gereduceerd tot individuele consumptie. Grote onderwerpen als milieu (olieboren in Alaska zorgt voor milieuschade en heeft volgens experts totaal geen invloed op de olieprijs) en de vraag waar de belastingen voor dienen (onder Bush vooral voor defensie-uitgaven en niet voor gezondheidszorg en onderwijs), worden gewoon niet besproken.

De vergelijking van Obama met Hilton en Spears dient als 'bewijsvoering' dat Obama dan wel beroemd mag zijn, net als Hilton en Spears, maar dat het een leeghoofd is. McCain maakt hier ook gebruik van de aloude ' waarheid' dat blondines dom zijn. Deze taktiek gebruiken de Republikeinen continu: Obama mag dan een mooie speeches geven, maar het zijn louter mooie woorden; ze hebben geen inhoud. Of: zijn mooie woorden, moeten verhullen dat hij geen leiding kan geven.
In zekere zin is deze kritiek, naar mijn idee, terecht. De presidentskandidaten worden meer en meer als celebrities naar voren gebracht, waarvan het imago veel belangrijk is dan de inhoud. Dit geldt ook voor McCain die zichzelf een soort Rambo-imago probeert te verschaffen met zijn Vietnam-praat. Sarah Palin wordt bijvoorbeeld in de Pers meteen al een superster genoemd wiens inhoudelijke standpunten er totaal niet toedoen. Dat ze zichzelf een 'hockeymom' noemt is voor een Nederlandse hockeymoeder voldoende haar te waarderen (het gaat alleen wel om ijshockey). Dat Palin tegens abortus is (ook na verkrachting), de opwarming van de aarde door invloed van de mens ontkent en creationisme wil invoeren in de biologieles, deert verder niet).

Paris Hilton heeft gereageerd op het fimpje van McCain.


Ondanks de ironie, brengt ze een interessant punt naar voren. Ze wijst op samenwerking in plaats van polarisatie. Daarmee kaart ze een levensgroot probleem aan in de Amerikaanse wijze van democratie bedrijven. Waar Clinton en Obama elkaar laatst nog uitmaakten voor rotte vis, zijn ze nu opeens samen sterk. McCain en Obama wiens standpunten (als ze die al hebben) niet eens zover uit elkaar liggen (McCain is geen conservatieve Republikein), wordt in de verkiezingsstrijd de suggestie gewekt dat er enorme verschillen zijn. Paris wijst op het feit dat we allemaal Amerikaan zijn en dat samenwerking mee roplevert dan dit gebakkelei. Hiermee refereert ze tevens aan een nationalistisch gevoel dat haar wortels heeft in de ontstaansgeschiedenis van de VS.