Modern zijn betekent: je afsluiten van de omgeving. Vandaar de walkman. Dat je al die mensen om je heen kan zien, is al erg genoeg. Het mag niet zo zijn dat ze met hun gesprekken binnendringen. Sinds mijn Ipod overleden is, ben ik weer overgeleverd aan de buitenwereld. Het voordeel is dat ik zo nu en dan flarden van een gesprek opvang, één zin die de verbeelding aan het werk zet. Maar weegt dat plezier op tegen het verplicht aanhoren van een conversatie in de trein. Gisteren zaten twee studenten te praten over dronken zijn en hoe zijn moeder irritant deed als hij stomdronken 's nachts thuiskwam. Dat is niet chill, weet je. Waarom doet ze zo irritant, weet je. Ze doet gelijk of ik een junk ben, weet je. Dat is a-relaxed, weet je.
Hoe dat ook zij: hier drie terloopse fragmenten.
'Er moet iets te zeuren overblijven.'
'Dan heb ik voor de rest van mijn leven het gevoel: had ik maar een hond gekocht.'
'Is dat een retorische vraag of wil je echt weten wat ik denk?'
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten